ภาพประกอบ : ชาสีม่วงจากส่วนผสมหลายอย่าง จำได้ว่ามีดอกอัญชัญด้วย

หนีร้อนไปพึ่งเย็น...

วันหยุดปีใหม่ที่ผ่านมา มีชาวกรุงจำนวนไม่น้อย เลือกจะหลีกหนีความวุ่นวายที่มีอยู่ทุกย่างก้าวในเมืองหลวงไปซักแห่ง ที่ที่ใครบางคนหวังไว้ว่าจะยังไม่กลายเป็นสังคมที่บูชาเงินเต็มขั้น ไปอยู่ในอ้อมกอดของธรรมชาติ มารดาของทุกชีวิต เพื่อชาร์ตพลัง ให้พอมีแรงกลับมาวิ่งวนอยู่ในสังคมที่ยกย่องวัตถุมากกว่าจิตใจของคนตามเดิมในปีใหม่ที่จะมาถึง

กรุงเทพไม่หนาวแล้ว...

จะว่าไปตัวฉันเองก็เป็นหนึ่งในนั้น ฉันวางแผนไปภาคเหนือ จ.พิษณุโลก และสุโขทัย ก่อนการเดินทางก็ยังคอยลุ้นกับผลการประชุมเรื่องสภาพภูมิอากาศ ณ กรุงโคเปนเฮเก้น แล้วก็ผิดหวัง นึกเป็นห่วงประเทศเกาะที่จะต้องจมหายไปในทะเลเพราะน้ำแข็งละลาย แต่ตอนนี้นึกสงสารตัวเองที่อยากสัมผัสอากาศหนาวที่หาไม่ได้ในกรุงเทพฯ และต้องผิดหวังอีกครั้งเพราะเมื่อไปถึงสุโขทัย แม้จะอิ่มเอมใจไปกับพุทธรูปที่งดงามที่สุดและอาหารอร่อยมาก แต่ก็มีเพียงสายลมแผ่วเบาเท่านั้น ไม่หนาวเลย ซึ่งฉันก็ไม่ละความพยายามตามเจตนาเดิม เลยตัดสินใจเดินทางต่อไปที่เขาค้อ เพชรบูรณ์

บนยอดเขาค้อตอนกลางวันอากาศเย็นสบายไม่หนาว ทว่าตอนกลางคืนอุณหภูมิลดเหลือสิบกว่าองศา ได้สัมผัสอากาศหนาวแล้วปีนี้ ขณะที่พักอยู่ที่นี่ฉันสังเกตว่าส่วนมากคนที่มาพักรีสอร์ทแนวธรรมชาติแบบนี้ล้วนแต่เป็นคนในเมือง (สังเกตจากป้ายทะเบียนรถ) ทำให้เห็นว่าแม้จะเลือกใช้ชีวิตแบบเมืองมากเท่าใดแต่สุดท้ายก็จะโหยหาความสงบและกลับมาซบอกของธรรมชาติเช่นเดียวกับฉัน เมื่อมาถึงที่นี่ เพชรบูรณ์ฉันอดคิดไม่ได้ว่าที่ดั้นด้นมาถึงนี่มาเพื่อสัมผัสอากาศหนาว หรือเพียงเพราะอยากใส่เสื้อกันหนาวที่ซื้อมาแพงแล้วถ่ายรูปกันแน่ ดูไม่ค่อยคุ้มกับการเดินทางไกล ฉันจึงตั้งใจว่าจะทบทวนตัวเองที่นี่ในปีที่ผ่านมา เพื่อให้ทุกข์น้อยที่สุดในปีหน้า

ภูเขาหัวโล้น... 

เมื่อเดินทางมาถึงเขาค้อ พอได้เห็นวิวภูเขาที่สวยงามสลับไล่สีครามของท้องฟ้า ก็ทำให้หายเหนื่อยไปได้เยอะ หากพูดถึงเพชรบูรณ์ หลายคนอาจนึกถึงความงามแบบสวิตเซอร์แลนด์ แต่ฉันนึกถึงมะขามหวานเพราะอร่อยที่สุด บางคนอาจคิดถึงอาหารป่าที่หลบรอดด่านเจ้าหน้าด่านตรวจสัตว์ อย่างน้อยก็ยังมีสัตว์ป่าที่แสดงถึงความอุดมสมบูรณ์ของป่า ฉันคิด เมื่อรถแล่นไต่ไปถึงยอดเขาค้อ ทำให้เห็นภูเขาเหล่านั้นในระยะชัดลึกผ่านเลนส์ Nikon D60 ภูเขากลายเป็นพื้นที่ปลูกทำพืชไร่ โดยส่วนมากปลูกแบบขั้นบันได ประวัติศาสตร์บอกว่าที่นี่เคยเป็นที่พักพิงของเหล่าผู้เสียสละ รัฐบาลจึงให้ประชาชนทำไร่ ถางป่า ชาวบ้านก็จะมีที่ทำกิน สมประโยชน์กันทั้งสองฝ่าย ผู้ไม่ใช่คนในท้องถิ่นอย่างเราๆจะผิดหวังกับธรรมชาติที่ไม่งดงามบ้างก็คงไม่เป็นไร

รีสอร์ทที่สร้างป่า...

เมื่อถึงคราวต้องเลือกที่พัก มีรีสอร์ทจำนวนมากให้เลือก พบว่าทุกรีสอร์ทมีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกันคือพวกเขาปลูกดอกไม้สวยๆ เต็มไปหมด สวยมาก ฉันเลือกพักรีสอร์ทที่มีต้นไม้มากที่สุดของที่นั่น และพบความน่าสนใจหลายอย่าง เช่น แทนที่จะถางป่าเพื่อทำรีสอร์ทกลับทำรีสอร์ทเพื่อให้กลมกลืนกับป่าแทน และรีสอร์ทนี้อากาศเย็นกว่าที่อื่นด้วย น่าแปลกที่ป่ากลับอยู่ในรีสอร์ท แต่ภูเขาข้างๆกลับหัวโล้น  ที่นี่สร้างผลผลิตจากป่าที่ปลูก เช่น มีการปลูกผัก ชา พืชสมุนไพร เป็นอาหารแก่นักท่องเที่ยว ขาย ทำเครื่องสำอางและยาจากสมุนไพร หรือไม้ไผ่ที่ปลูกให้ร่มเงาก็สามารถเป็นของใช้ในบ้านพักได้หลายอย่างเช่น เอามาสานเพื่อทำโคมไฟสุดเก๋ เป็นต้น เลยคิดว่ารีสอร์ทนี้เป็นโมเดลธุรกิจเพื่อสังคมได้เลย เพราะถึงจะสร้างรายได้ แต่ก็เป็นการอนุรักษ์ป่า ยกย่องภูมิปัญญาท้องถิ่นและอาศัยสิ่งนี้เลี้ยงชีพ

แนวคิดที่ได้มา...

ถ้าไม่เข้าไปหาความรู้ เราก็จะไม่มีวันรู้ เลยตัดสินใจเดินไปถามคุณสน เจ้าของที่พัก ในคืนวันสุดท้ายก่อนเดินทางกลับ ถึงแนวคิด เพื่อขอความรู้ในฐานะผู้น้อยด้อยประสบการณ์ ซึ่งคุณสนใจดีเล่าว่า “ทุกอย่างเริ่มที่ความคิด หากเราคิดว่าเราเป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติ เราก็จะพบว่าเราตัวเล็กนิดเดียว เมื่อเราเป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติ เราก็จะไม่ทำลายธรรมชาติ ถ้าเรานำเอาทรัพยากรมาใช้ เราก็ต้องสร้างทดแทนให้เท่ากับที่เราใช้ไป แต่คนจำนวนมากกลับคิดว่าคนอยู่เหนือธรรมชาติ จึงกลายเป็นทำลายบ้านของตัวเอง ประเด็นคือเราต้องใช้อย่างมีกรอบ ” “แนวทางการทำธุรกิจคือเราต้องอยู่ได้ด้วยตนเองให้มากที่สุด ใช้ภูมิปัญญาที่สั่งสมมากมากมายในท้องถิ่น เพียงหว่านพืชลงไปในดินเราก็มีอาหารกินอย่างอุดมสมบูรณ์ เราต้องเป็นตัวของตัวเองอยู่ได้ด้วยตัวเองให้มากที่สุด ชาวบ้านก็จะอยู่ได้ถ้าพึ่งตนเองได้ แม้ใครจะหาว่าเราเชยไม่ทันสมัยบ้างก็ไม่เป็นไร ตั้งใจให้สิ่งที่ทำมีคุณภาพมากที่สุด เราก็จะอยู่ได้ ถ้าเราไม่วิ่งไปตามกระแสที่ต้องคิดถึงแต่เรื่องกำไร ขาดทุน เราก็จะไม่เหนื่อย หากงานที่เราทำสามารถพัฒนาความคิดและจิตใจของเราให้สูงขึ้นก็เป็นงานที่ทำแล้วมีความสุข” และอีกหลายประเด็นจากประสบการณ์ที่เข้าใจโลกและธรรมะอย่างลึกซึ้ง ฉันแอบหวังว่าจะได้มีโอกาสมาคุยกับคุณสนอีก

ก่อนเดินทางกลับ ฉันรู้สึกมีพลังอย่างมาก อาจเพราะได้พักกาย ได้กินพืชผักสดๆ และปลอดสารพิษ อากาศที่หายใจบริสุทธิ์ และเกิดความมั่นใจในแนวทางการใช้ชีวิต นับว่าเป็นการเดินทางที่น่าประทับใจอีกครั้งหนึ่งในชีวิตเลยทีเดียว.