ตำราช่วยโลกกู้วิกฤตสิ่งแวดล้อมทั้งหลาย ทั้งเทศและไทย (ที่ลอกมาจากเทศอีกที) มักมีข้อปฏิบัติอยู่ประการหนึ่ง คือ "หันมากินมังสวิรัตเสียเถอะ"

การกินมังสวิรัตช่วยเหลือดูแลโลกได้อย่างไรบ้าง

นั่นเพราะมีข้อพิสูจน์ทางวิทยาศาสตร์ว่า ฟาร์มปศุสัตว์ต้องอาหารที่เป็นพืชเพาะเลี้ยงปริมาณมาก โดยเฉพาะวัว ที่ไหนจะทั้งตด ทั้งเรอ ล้วนปล่อยก๊าซเรือนกระจกที่ทำให้โลกร้อน มีข้อมูลจากหนังสือจำพวกฮาวทูกู้โลกของฝาหรั่งมังค่าเล่มหนึ่งบอกว่า วัวหนึ่งล้านตัวปล่อยก๊าซมีเทนออกมา 220 ตันต่อวัน

เมื่อฝาหรั่งบอกมาอย่างนี้ คนไทยก็มีนิสัยเอามาบอกต่อ โดยที่ไม่ได้คิดถึงเรื่องโลกสมดุลหรือการเมืองเรื่องโลกร้อนเลย

เพราะหากมองในทางตรงกันข้าม ประเทศไทยก็ถูกประนามจากหลายประเทศตะวันตกว่า การปลูกข้าวนาน้ำขังก็ปล่อยมีเทนสูง ซึ่งที่เขาว่ามานั้นมันไม่ผิด เนื่องจากการปล่อยก๊าซมีเทนจากภาคเกษตร เกินกึ่งหนึ่งของประเทศไทยมาจากนาข้าว

ประเด็นเลยไม่ได้อยู่ที่ว่า เรามาเลิกกินเนื้อวัว เลิกกินข้าวกันเถอะ

ประเด็นอยู่ที่ว่าภาคพลังงานและภาคอุตสาหกรรมเป็นภาคที่ปล่อยก๊าซเรือนกระจกสูงกว่าภาคเกษตรมาก ซึ่งภาคเกษตรเป็นภาคที่เกี่ยวกับปากท้อง การกินการอยู่

ประเด็นอยู่ที่ว่า แล้วเราจะกินอาหารอย่างไรให้สมดุล และไม่กินทิ้งกินขว้าง กินอย่างมีสติ กินแล้วร่างกายแข็งแรง

ส่วนกินอย่างไรให้สมดุลนั้น...ความสมดุลของแต่ละคนนั้นต่างกัน ตำราโภชนาการที่ไม่ได้ร่วมกู้โลกกับเขาด้วยบอกว่า ช่วงใดที่กินอร่อย นอนหลับ ขับถ่ายสะดวก ภาวะนั้นแหละที่เรียกว่ากินแล้วสมดุล